misal

mesela bugün hiç   ö p m e,
hiç sarılmayayım sana.
kitap oku 
dilin damağın kuruyana kadar.
gel şimdi bana 
doğduğum gün 
                 n  e   f    e     s      
                                 a   l   d   ı   r.

en kötüsünü yazmaya geldim
bugün kaçtığım
 içimde sakladığım şeylerle yüzleştim
ve
en kötüsüde onun adına utandım.

gülmek

bi' cinayete 

kurban gitmek 

demekti.

şiddeti büyük patlamalar duyuyorum. her sabah, bazen uykuyla uyanıklık arasında, bazen düşünür gibi yaparken. sesle birlikte hayalini kuruyorum kırılan camların, yıkılan duvarların. öldürüyorum bütün yansımaları. yemin ediyorum iylik değil yaptıkları. bir gün bi trenle ayrılacağım bu semtten.
tanıdığım tek kişi 'fidel' olarak.

rüya görsem. hiç mutsuz olmasam. aptal olsam. razıyım efendim. her kabullenişimin altında bir şiir varken aptal olmakta zor geliyor ama olsun. hadi tamam o da olsun. bu sahra bitecekse. içinden çıkılmaz olan katlanılır hale gelecekse eğer olsun. insan unutandır bunları unuttuğunuz gibi unutacağım hepsini. acılarım dinecek. yanıma bir kız çocuğu alıp gideceğim günler gelecek. ve size demek istiyorum ki:

nefes alamayacak kadar ağladıktan sonra ciddi kararlar vermiş kadar yorgun hissiyatım. tatlı bir sesin içtenliği gibi. hadi. geliyorum. yakın beni.

"Uzay boşluğunda mutlu olmak kolay, burda her bir gün ayrı bir olay."

Ben mi?

Bakıyorum. Büyük acılar. Sonra diyorum sana da yazık be kızım. Halbuki hep gülerim. İşim bu benim. Gülmek yani. İş olmalı yoksa bu kadarı niye derler adama. Demezler onu da biliyorum. Bari onu bilmeseydim. Ama fena da sayılmaz. Neyse. Bu saatte yazıyorsam bir anlamı olsun isterim. Ama yok. Neyse. Çok canım acıdı. Keşke akıllı bir kız olup ağlamasaydım. Akıllı kızlar hiç ağlamazmış. Küçükken büyük annem kulağıma söylemişti. Siz duymadınız. O zamandan başladı acım. Büyüdü. Yalan yok onu da aldım büyüttüm. Hayır korkmadım. Akıllı kızlar korkmazmış. onu da kulağıma söylediler. Siz duymadınız. Duysanız bilirdiniz beni. Neyse. Adamlar görüyorum. Keşke görmesem. Ayıptır söylemesi şu sıra sevmiyorum hiçbirisini. Ayıp mı söylediğim? Tamam hadi ayıp. İşin aslı bütün ayıpları yedim acılarımla birlikte. Üç gün acıkmam.

öpüyorum hepinizin acılarından.

Koca 

Ahmaklar

Kalbimi

Yediniz.

Bırakıyorum.

insan nankördür.
ben nankörüm.
ve çok anlayış gösterdim.
küsmek değil bu.
kırılmış olmak tüm insanlık adına.
şimdi affedin beni.
gülüyorum.

Belki uçarım bir gün 
Galata kulesinden
Öpüyorum seni çocuk 
affettiğin için beni,

Birçok acıya ev sahipliği yapabilirim. idda ediyorum.
Ve yarım yamalak yazıyorum artık. Yalan yok.

Dipnot: her türlü acıya ortak olunur.

Mutsuzum.

Çocuklar ölmeye devam ediyor.

şimdi yalın ayak koşmak vardı.
şimdi bir güzel gitmek vardı.

Hep

Zamanla öğreniyoruz ki bu duvarların sonu yok
Bir kaçış yok
Olur ya ölüm ani
Simdiden deyivereyim
-yalan söyledim
Bu da böyle biline.

Saklasan ya beni

Beyza

Şaka yapmıyorum. 

Tırnaklarımı dibinden kestim.

Acılarım parmak uçlarımda biriksin diye.

Mümkün

Sonra bir doğum gerçekleşiyor. Tertemiz yüz. Mutluyuz elbet, en güzel günümüz elbet. Sarıyorsun zamanı. En baştan başlıyorsun öğretmeye.
Bak
Bu kitap
Bu mum
Bu çamaşır makinesi
Bu burun
.
..
Aynı zamanda gömüveriyorsun bunları bilen bir adamı. Üzgünüz elbet, en kötü günümüz elbet. Kim var kim yok topluyorsun herkesi. Yaşarken iyi hoş da bazen insan altına ezilir. Bildiği bilmediği bütün doğrularla. Oysa güç yaşamak. Halbuki en kolayı. Ne bilsin bunu yazan. Okurum ben. Yarım yamalak yazarım. Kalmasın diye. Kalırsa gıdıklar diye. Bu arada kış mevsimi mutluluk için en ideali. Hoş kalın,

 çocuk olsam hiç çekinmezdim ben

Dünü hatırlıyorum
 onbirocakikibinonbir
Daha dün
Cok uzak değil
Güzel cocuktun sen
Uslu kizdim ben
Ne hayallerdi ama
Ne mutlu biz


Dipnot:Arada sev beni